Menu

Nederlands Club Kampioenschap in Dronten.

Nederlands Club Kampioenschap in Dronten.

Ieder jaar is eind september het NCK ploegentijdrit in Dronten. Daar strijden de ploegen van de diverse wielerverenigingen in Nederland om het Nederlands kampioenschap ploegentijdrit. Er zijn 4 categoriën waarin gestreden wordt om het rood-wit-blauw. Wij, Michael en Menno, maakten onderdeel uit van de WWV-jeugdploeg en deden mee in de categorie Jeugd. Afgelopen jaren viel deze ploegentijdrit vaak samen met het NK-mountainbiken. Dit jaar was het NK mountainbiken een week ervoor, dus wij konden eindelijk een keer mee doen. Dit tot groot genoegen van de jeugdcoördinator van de club. 

Voor de jeugd wordt de ploegentijdrit verreden met ploegen van 4 renners. Vanaf eind augustus zijn we met 6 kandidaten gaan trainen onder begeleiding van 2 trainers. De eerste trainingen mochten we niet hard rijden, maar moesten we vooral trainen op techniek. We leerden daar zaken als positie op de weg, overnemen, aanpikken, communiceren, elkaar coachen, etc. In het verleden hadden wij bij de vossenjachten en tijdens de wedstrijden wel wat opgestoken over waaierrijden, maar dit is toch andere koek. Het was heel leerzaam en na 3 weken waren we al redelijk op elkaar ingespeeld en mocht de snelheid omhoog.

Half september deden we met onze vaders ook mee met de ploegentijdrit aan de Maasdijk. Ondanks dat we nooit met z’n vieren op dit onderdeel samen getraind hadden, ging het al erg goed.  Alles wat we bij de clubtrainingen geleerd hadden, konden we in de praktijk brengen. Uiteindelijk kwamen we met z’n vieren over de finish en hadden we de 40 kilometer afgelegd met een gemiddelde van 42,7 kmpu. Wij hadden gewoon onze kopbeurten kunnen doen, dus met de vorm zat het goed. Daarnaast hadden we veel bijgeleerd, want een wedstrijd is toch wat anders dan een training.

Gedurende de clubtrainingen werd duidelijk dat wij samen met Daan en Thomas de ploeg van WWV zouden vormen. Een mooie sterke ploeg die goed op elkaar ingespeeld was. Op basis van de trainingen schatten de trainers in dat we zeker bij de beste 5 moesten kunnen rijden en dat we kans maakten op het podium. 

Op zaterdag 29 september was de grote dag. Om 9 uur moesten we bij de club verzamelen. Samen met de trainers reden we in de ploegbus naar Dronten. Onderweg werden we nog aangereden. Gelukkig bleef de schade beperkt tot een deuk bij het voorwiel en konden we snel verder naar de polder. Daar stond op het plein voor de Meerpaal onze teamtent al klaar. De junioren ploeg was er al en de meidenploeg was inmiddels ook gearriveerd.

We zijn gezamenlijk het parcours gaan verkennen. Het parcours was zo’n 12 kilometer lang en liep grotendeels door de polder. Het was voor ons belangrijk om te weten waar de wind vandaan kwam, waar de moeilijke bochten waren en hoe de startstrook er uit zag. Met die informatie hebben we even de koppen bij elkaar gestoken en onze strategie bepaald. Menno zou de start voor zijn rekening nemen. Na het bochtige gedeelte zou Michael overnemen zodat de boel goed op snelheid zou zijn.

Drie kwartier voor de start zijn we op de rollerbanken gaan warm rijden. We hadden een grote luidspeaker bij ons en daar knalde keiharde dance-muziek uit. We trokken best veel aandacht mee van de andere ploegen en dat gaf ons wel een boost. Na wat versnellingen en tempo blokjes op de rollerbank zijn we ons klaar gaan maken voor de start. Aerodynamische overschoentjes aan, druppelhelm op, laatste slokjes water, etc.

Een kwartier voor de start hebben we ons gemeld bij de materiaalcontrole. Hier werd oa gecontroleerd of ons maximale verzet niet te zwaar was. Wij mogen met een maximaal verzet rijden van 46x16. Na de controle mochten we het grote startpodium op. Daar stonden we dan. 4 wielermusketiers uit het Westland klaar om 12 kilometer als een ploeg te knallen. Naast het podium stond de ploegleiders wagen klaar om ons te begeleiden en te coachen tijdens de rit.

Even voor half 1 klonk ons startschot. Zoals afgesproken nam Menno de start voor zijn rekening en na de bochten nam Michael vol gas over. De snelheid zat er goed in. Thomas en Daan reden ook goed, waardoor we als een speer over de polderwegen rond Dronten scheurden. Er stond gelukkig niet al te veel wind, waardoor we windje mee geregeld rond de 50 kmpu reden. Windje tegen reden we ruim boven de 40. Iedereen deed wat ie moest doen en onderweg coachten we elkaar goed. De ploegleiders achter ons gingen helemaal uit hun dak en bleven vanuit de auto naar ons schreeuwen.

Menno nam de laatste paar honderd meter voor zijn rekening, zodat de andere drie daarna naar de finish konden sprinten. Michael, Thomas en Daan finishten goed. Menno kwam 6 seconden later over de finish. Vrijwel direct na onze finish werd onze tijd omgeroepen. We hadden de tweede tijd, met 1 seconde achterstand op de 1e tijd. Dat is balen.  We waren sterk, we hadden het goed uitgevoerd en we waren kapot, maar dat leek niet genoeg voor de eindzege.

Een aantal mensen had mee geklokt en zag direct dat wij niet de goede tijd kregen. Een van de chips van de drie eerste renners had niet gewerkt, waardoor wij de tijd van Menno kregen. We zijn naar de jury gegaan en dit uitgelegd. Gelukkig had de KNWU-jury ook handmatig geklokt en zag de fout in. Ze corrigeerde onze tijd, waardoor we de snelste tijd hadden met 5 seconde voorsprong op nummer 2. Er moesten nog ruim 10 ploegen binnen komen, dus we moesten nog even in spanning wachten. Uiteindelijk kwam er geen enkele ploeg meer aan onze tijd, waardoor we Nederlands kampioen waren. Nederlands kampioen met een gemiddelde snelheid van 43,2 kmpu. Hoe cool is dat!!!

Nadat ook de elite rijders hun ploegentijdrit hadden gereden, vond de prijsuitreiking plaats. Daar kregen we naast de zoenen van de rondemiss ook het rood-wit-blauw aangetrokken. 4 Westlandse wielermusketiers met het rood-wit-blauw om hun schouders. Een mooie dag om nooit meer te vergeten. Zoals het hoort, hebben we die nacht alle 4 in onze NK-shirt geslapen.

Michael en Menno